X
تبلیغات
رایتل

استانبول نگین شرق و غرب ۱۷

یکشنبه 19 آبان 1392 ساعت 20:01

استانبول نگین شرق و غرب ۱۷

محله بشیکتاش

استانبول نگین شرق و غرب ۱۷

در خلال فتح استانبول، ناوگان دریایی ترک، به فرماندهی بالتا اوغلو سلیمان بیگ، در مقابل بشیکتاش که در آن دوران یک روستای کوچک رومی بود، لنگر انداخته بود. بشیکتاش در دوران بسیار قدیم، kune Petro به معنی گهواره سنگی نامیده می شد. اولیا چلبی، یکی از سیاحان معروفمان، در سیاحتنامه خود، از کلیسایی قدیمی در این شهر و یک قایق سنگی که از قدس آورده شده و به روایتی حضرت عیسی در دوران کودکی در آن حمام کرده بود، سخن می گوید. این قایق سنگی بعدها در کلیسا قرار داده شده و beşiktaşı نام گرفت. به عقیده وی، برخی محققین، نیز بر این عقیده اند که خضر خیرالدین پاشا، جهت بستن کشتی هایش در این ساحل، پنج تیر چوبی برپا کرده و بدین دلیل، این محل beştaş نامیده شده و به مرور زمان این کلمه تغییر یافته و به صورت بشیکتاش درآمده است.

نام بشیکتاش در خلال فتح استانبول، diplokionion به معنی دو ستون بود. yorgir kodinos اهل بیزانس در خصوص این ستون ها چنین می گوید:

احتشام و غنای استانبول، خصوصا معابد و ساختمان های بزرگی که در امتداد ساحل دریای مرمره در بخش آسیایی قرار گرفته اند، توجه مردمانی که در dinyeper و Volga می زیستند را به خود جلب می کرد. این انسانها، زمانی که برای فروش ماهی می آمدند، به یغما کردن این منطقه علاقه زیادی داشتند. به همین دلیل، مردم استانبول، همیشه از آنها شاکی بودند. بزرگترین چپاول این منطقه در سال ۹۱٤ صورت گرفت. روسها با ۱۱ قایق به این منطقه آمدند. با سرکرده خود به نام jayner وارد تنگه شده، بناهای واقع در دو سوی ساحل را به آتش کشیده و همه چیز را به یغما بردند. در خلال این یغما، ناوگان دریایی بیزانس مشغول متوقف کردن حملات متوجه به سواحل بخش آناتولی بود. در کارگاه کشتی سازیkozmidion واقع در خلیج استانبول، یعنی تقریبا در اطراف محله ایوب امروزی، ۱٥ کشتی جنگی که کادیرگا نامیده می شوند، وجود داشت. Teifanis ، مشاور اول امپراطور بیزانس، توسط این کشتی ها، اکثر قایق های روسی را که در دریای سیاه لنگر انداخته بودند، با توپ های رومی به آتش کشید. به دنبال همین پیروزی، بیزانسیون، به عنوان یادبود، در Kabataş دو ستون برپا کردند.

پس از فتح استانبول، سلطان محمد فاتح؛ پروژه اسکان در بشیکتاش را آغاز کرد. یک مسجد متعلق به علی آقا، مسئول تامین نان دربار در دوران سلطان محمد فاتح و یک تربه متعلق به مسئول تامین نمک دربار، از آثار همین دوران می باشند. بشیکتاش در دوران سلطان سلیمان قانونی، توسعه بیشتری یافت. در این دوران، karaabalı محمد بابا، از بکتاشی ها، قسمتی از دریا در سمت راست قصبه، یعنی خلیجی که امروزه کاخ دلما باغچه در آن قرار دارد و در دوران بیزانسیون pentecontarion نامیده می شد، را پر کرده بود. این باغچه که به مرور زمان، درختان میوه و سرو در آن پرورش داده شد، با نام باغچه karaabalı شهرت یافت. به مرور زمان این باغچه با نام karaabalı زبانزد مردم شد. در همان دوران در بشیکتاش، یک اسکله که در نقطه انتهایی باغچه karaabalı قرار داشت، اسکله عرب نامیده شد. در این منطقه، مصطفی افندی که در قرن شانزدهم می زیسته است، مسجدی بنا کرده بود. بشیکتاش که بر اساس یک نقشه طرح ریزی شده در دوران سلطان سلیمان قانونی، مجددا تاسیس گردید، در دوران سلطان سلیم دوم، اهمیت بیشتری کسب کرد.

میدان اسکله امروزی، که مرتبط کننده روملی و آناتولی و نقطه آغازین گذرگاه کاروان شتر بود، میدان شتر نامیده می شد. بعدها این میدان، در عبور و مرور سربازان از بخش روملی به آناتولی و برعکس بکار می رفت. بخش دیگری از آناتولی که در دوران قانونی، تبدیل به محل اسکان گشت، منطقه یحیی افندی امروزی بود. یحیی افندی، برادر شیری سلطان سلیمان قانونی، که در شهر ترابزون به دنیا آمده بود ،در این شهر سکنی گزید. سلطان سلیمان قانونی، یحیی افندی را بارها به شهر دعوت کرده ولی افندی دعوت وی را قبول نکرده بود. پس از این نیز، پادشاه، این منطقه را به یحیی افندی هدیه کرده و معمار خود را به بشیکتاش فرستاد و با دستور وی، یک ساختمان چوبی یک طبقه با چندین اتاق تاسیس شد. بعدها نیز یحیی افندی در اینجا یک مسجد، یک چشمه آب و یک کشتزار که تا ساحل امتداد داشت، تاسیس کرد. مریدان یحیی افندی نیز در بشیکتاش سکنی گزیدند. بدین ترتیب، جمعیت بشیکتاش به یکباره افزایش یافت.

محله بشیکتاش در قرن هفدهم شروع به گسترش یافتن تا محله عباس آقای امروزی کرد. ساحل بین اسکله عرب و رود بشیکتاش، مزین به کاخ های زیبای متعلق به پادشاهان مختلف بود. در اوایل قرن هفدهم، در محله kılıç ali بین اسکله عرب و رود بشیکتاش، یوسف سینان پاشا çığalazade ، در جای مسجد aşariye – ی امروزی، یک مسجد بنا کرد. یک مسجد دیگر نیز در اوایل همین قرن، از سوی کاپیتان ابراهیم آقا، و در جای مسجد واقع در کوچه پل سینان پاشا، در akaretler امروزی ساخته شد. ساخت و ساز در بشیکتاش در این دوران با سرعت به پیش می رفت. در سال ۱٦٦٤ ، نوه ذکریا افندی، یکی از شیخ الاسلام های معروف آن دوران، و پسر لطف الله افندی که با لقب ویشنه، یعنی آلبالو شهرت داشت، مسجد vişnezade را تاسیس کرد. بعدها نیز در اطراف این مسجد، محله ویشنه بوجود آمد. محله عباس آقای امروزی نیز یکی از محلات بشیکتاش است که در نیمه دوم قرن هفدهم توسعه یافته است. دلیل نامیدن محله عباس آقا به این نام، ساخت مسجدی از سوی عباس آقا، رئیس خواجه سرایان حرمسرای سلطان محمد چهارم در این محل می باشد.

ظاهر محله بشیکتاش در قرن بیستم تغییر بسیاری کرد. در سال ۱۹۳۹ به جای قبرستان عباس آقا، یک پارک درست شد. در همان روزها، اطراف مقبره بارباروس نیز بازسازی گردید. به دستور حکومت، مغازه های زیادی از سوی شهرداری در این منطقه تاسیس شد. در این میان، سبیل تاریخی متعلق به سال ۱۷٥۹ که خیریه ebukurf ahmet ağa رئیس خواجه سرایان حرمسرای سلطان عثمان سوم بود و در جنب دیوار این مقبره قرار داشت و نیز شیر آب مهرشاه والده در سال ۱۷٥۹ تخریب شد. مزار حسن پاشا، یکی از نگهبانان بشیکتاش، برچیده شده و به محوطه مزار یحیی افندی منتقل شد. سبیل بزم عالم والده سلطان که در جنب دیوار ساختمان آجودان ها در مقابل برج ساعت در محله yıldız واقع بود؛ به نقطه تلاقی جاده های Maltepe و rami در توپکاپی منتقل شد. علاوه بر همه این تغییر و تحولات و تخریب ها در محله بشیکتاش، یک کارخانه هواپیما و یا طیاره سازی نیز وجود داشت، که امروزه به دست فراموشی سپرده شده است.


منبع : http://www.trtpersian.com/fa/newsDetail.aspx?HaberKodu=776b9c03-eba8-4434-a087-c438a979f85
d

برچسب‌ها: استانبول
نظرات (0)
امکان ثبت نظر جدید برای این مطلب وجود ندارد.